هیچ کس واقعا اهمیتی نداد که به کجا رفتم

هیچ کس دردهایی را که درونم دارم و هر لحظه از درون مرا می فشارند احساس نمی کند

پیش از این هم گفته ام

چرخهای زندگی شما بدون من هم خواهد چرخید

برای همیشه از میان شما خواهم رفت

ای خود من !

خواهش می کنم ترکم نکن

وگرنه نابود خواهم شد

ترس کنارم به کمین نشسته

خوب آگاهم

اگر تو را از دست دهم از بین خواهم رفت

می دانم که آنجا هیچ کس در این هزار تو در کنارم نخواهد بود

دردهای گذشته را در درون به خاطر می آورم

این خاطره لعنتی مرا وادار به حمله می کند.

تلاش بی نهایت...

همرنگ جماعت بودن در ضمیر من نیست. همواره برای خودم می زیم و بی تفاوت نسبت به هر واکنش بیرونی عمل میکنم. باید بتوانی شیوه های چرکینی را که به تو خورانده اند، بالا بیاوری؛ باید فراموش کنی. کم کم دارم یقین پیدا می کنم که بین یک مشت ملعون زندگی می کنیم؛ موجوداتی فاقد ارزش که هیچ قدرت تأمل و تعقلی در آنان دیده نمی شود؛ ما را احاطه کرده اند.

جانورانی که هیچ تلاشی برای آگاهی نسبت به خویش و دستیابی به واقعیت از خود نشان نمی دهند. اینان حتی قدرت شناخت خویشتن را هم ندارند. خود را به فراموشی سپرده و به همسایه می پردازند. "شخص" برای آنان فقط در قالب گله معنا و مفهوم پیدا می یابد.

بیزارم از این تبار شرم آور

هیچ کس نیست بشنوه چه برسه به دیدن...

من خسته ام...

این خوره ها...

روح تنهای من...

چرا تنهاییش رو با خوره ها تقسیم کرد.؟؟؟؟

بیا

بیا جلو و برای یکبار هم که شده مرا ببوس

می خواهم بروم

بیا:

گناه کردن بهتر از آن است که عمری در حسرت گناه بمانیم...

در انتظار دستهای مهربان توام

تا بیایی و تا همیشه بمانی

مرا ببر به خلوتت؛

خلوتم از بی کسی پوساندم

پناهم ده

دیگر تا نبودم فاصله ای نیست

در این کوچه های تاریک به دنبال سایه ها می دوم...

سایه ها خیالیند؟!؟؟

شاید هم دیوارها سایه را می خورند تا مبادا سایه ات دستم را بگیرد

خودت را که سالهاست گرفته اند

با سایه ات هم رهایم نمی کنند!!!!

روزگار غریبی است

دیوارها هم بی رحم شده اند

در دنیای نیستی از هستها بگویم ...!!!!

یا در دنیای هستی از نیست هایم...؟؟؟

کدام را بگویم تا شاید آنچه آتشم می زند و امان نمی دهد حتی دود کنم را برای لحظه ای تصور کنی

تو بگو، تو بگو که نگفته هایم آنقدر زیاد شده که حتی برای گفتنش هم جمله ها امانم را بریده اند

ذهنم... جمله ها... اشکهایم... تو            کدام را بگویم؟؟

می ترسم، می ترسم با گفتن اولی، دومی برنجد و برهد

مثل همین دنیای غریب

گفتن و از دست دادن

صداقت و رهایی

یا  صداقت و تنهایی...

کسی می شنوه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

نمی دانی معنای غم و اندوه چیست؟

چیزی که مغزم را فاسد می کند

بیا! من معناها را نشانت می دهم

فقط یگانه چیزی که می فهمم این است که من تنها ایستاده ام.وداع!

واحدش را چه بگویم که به تو نزدیکتر و از همه دورتر شوم...

                                                                آه نمی دانم.

من بدون تو ....

جزیره بدون همسفر از همیشه تنهاتره

برای ابراز کینه های عمرت هرجور می خواهی خفه ام کن

من عمریست که خفه ام...

نیستی است

بودن برای چه؟؟؟؟؟؟؟؟

اینم به یاد بهترینم

در بیرون و بین جمع تنفس برایم دشوار می نماید. به درون خود می خزم تا

 در تخیل و توهّم، هماهنگی و دریایی بی تلاطم را بیابم و این آشفتگی ای را

 که شما به بار آورده اید، جبران نمایم...

در گلویم فریادی سنگین به دام افتاده است

فریادی که هیچ گوشی را یارای شنیدن آن نیست

به درون خویش پناه برده ام

ندایی بس عظیم درون سرم هر لحظه بلندتر می شود

مرا وادار به جهشی هرچه بلندتر می نماید

آیا به اندازه کافی زجر نکشیده ام؟

حقیقتی که در دست دارم بسی سوزان است

شعله هایش تمام وجودم را فراگرفته

آیا می تواتنم شعله ها را هدایت کنم

یا در نهایت در میانشان خواهم سوخت؟!

نمی دانم. اوه!

در هر صورت محکوم به زندگی و ادامه دادن هستیم

هیچ راه گریزی نیست، هیچ گناهی در بین نیست

همه حرفها گفته شده است

اکنون باید از کلمات فرا رفت

زندگی بار دیگر ما را محکوم می کند

اما براستی دیگر هیچ چیز را نمی توان تغییر داد؟ نه! هرگز نه!

به کدامین جرم باید سوخت؟

در منجلاب کدام گناه اسیر شدم که چنین خوار دست و پا می زنم و فروتر

 می روم؟!

فریادها در گلویم مُردند و هیچ کس نخواست بشنود...

چه کسی خواهد گفت، جواب نادانسته هایم را با کدام زبان می گویی که

 دل شکسته ام فرونپاشد؟ می دانی برای شکستن جایی نمانده پس بیا تا

 با هم تبر بزنیم و ریشه را از بنیادش نیست کنیم...

فکرت هم حتی ویرانم می کند

پاهایم می لرزد دستهایم یخ کرده است

نپرس برای چه؟!

ثانیه قبل تصورت کردم

لحظه دیدار بود

من بودم و انتظار

و تو آمدی

قلبم کنده شد

می دانم خیالی خام بود، اما ؛

قلبم کنده شد

گویی همینجایی؛ اشکهایم روان شد

نگفته هایم چون آتش زیر خاکستر می سوزانَدَم؛

فریادهای درون را چگونه به گوش دلت برسانم

پس کِی می خواهی خودت باشی؟

خودِ خودت

شاید هم «تو» چیزی بیش از این نباشد؛

اما دلم باور ندارد

پس بیا تا به باور برسم...

امشب می خواهم برای تو و فقط برای تو بسُرایم

                             با تمام گرمای اهواز تنم یخ کرده است

شاید چون تو دوری

دورتر از همیشه

                          و شاید چون تو دیگر از آنِ من نیستی

و شاید...

نه دیگر بس است...

طاقت شایدها را ندارم؛

بار اول که زیر نور شمع می نوشتم برای تو

سالها پیش بود

چقدر زود می گذرد خوبیها

و چقدر تلخ می گذرد سختی ها

دوباره چراغها خاموش است و من

بدون تو

با یک شمع

همان شمع است

آن دفعه می سوخت برای رسیدن به تو

واین بار می سوزد در هجران تو

هجرانی که انتها ندارد

انتهایش در بی تو بودن است

باز هم بی تو

از انتها گریزانم                     

شاید چون می دانم

نبودنت آنجا هم همیشگی است

تا هرگز منتظرت خواهم ماند

چون می دانم دیگر آمدنی در کار نیست