خیلی پررنگتر از دوست داشتن تو

دوستت دارم

اما نه مثل قدیم

من مدتهاست که هر چه می گذرد بی دلیل بیشتر دوستت دارم

اما این بار نه مثل مجنون نه مثل لیلی و نه مثل تمام آنهایی که با جهت یابی علت اسطوره شدند

تنها مثل خودم

مثل نوشین

تا هر وقت که بخواهی دوستت دارم... 

خانه خراب تو شدم

به سوی من روانه شو

سجده به عشقت می زنم

منجی جاودانه شو

ای کوه پرغرور من

سنگ صبور تو منم

ای لحظه ساز عاشقی

عاشق با تو بودنم

روشن ترین ستاره ام

می خواهمت می خواهمت

تو ماندگاری در دلم

می دانمت می دانمت

ای همه وجود من

نبود تو نبود من

يک شب مردي در خواب ديد که با خدا روي شنهاي ساحل قدم ميزند.

و از آنجا تمامي مراحل زندگيش را ميديد.

ناگهان متوجه شد که در مواقع شادي و خوشحاليش

 همواره دو رد پا روي ساحل است .

جا پاي خودش و جاي پاي خدا.

اما در مواقع سختي و نااميدي فقط يک رد پا بر روي شنها وجود دارد

آن مرد با گلايه از خدا پرسيد: چرا در مواقع شادماني من با من بودي اما در موقع نااميدي و رنج مرا تنها گذاشتي؟
خداوند پاسخ داد :

من هيچگاه تورا تنها نگذاشتم.در موقع رنج و نااميدي تو
من تو را به دوش گرفته بودم و با خود ميبردم .اين جاي پاي من است
تو آنموقع روي شانه هاي من بودي!!!

به جایی که این همه واژه با یک نقطه غروب می کند

هرچه از الفبای تو حرف بر می دارم تا تمام شوی

لابه لای این همه خطوط مبهم و واژه ندیده دوباره از سر سطر آغاز می شوی...

با این همه هنوز هم به تقدس تند یک حس عاشقانه مثل همیشه دوستت دارم

عجب صبری خدا دارد!

اگر من جای او بودم, همان یک لحظه اول, که اول ظلم را میدیدم از مخلوق بی وجدان, جهان را با همه زیبایی و زشتی به روی یکدیگر ویرانه میکردم.

عجب صبری خدا دارد!

اگر من جای او بودم , که در همسایه صد ها گرسنه , چند بزمی گرم عیش و نوش میدیدم,نخستین نعره مستانه را خاموش آندم, بر لب پیمانه میکردم.

عجب صبری خدا دارد!

اگر من جای او بودم, که میدیدم یکی عریان و لرزان , دیگری پوشیده صدها جامه رنگین, زمین و آسمان را واژگون مستانه میکردم.

عجب صبری خدا دارد!

اگر من جای او بودم, نه طاعت می پذیرفتم , نه گوش از بهر استغفار این بیدادگر ها تیز کرده, پاره پاره در کف زاهد نمایان سبحه صد دانه میکردم.

عجب صبری خدا دارد!

اگر من جای او بودم , برای خاطر تنها یکی مجنون صحرا گرد بی سامان , هزاران لیلی ناز آفرین را کو به کو , آواره و دیوانه میکردم.

عجب صبری خدا دارد!

اگر من جای او بودم , بگرد شمع سوزان دل عشاق سرگردان , سراپای وجود بی وفا معشوق را پروانه میکردم.

عجب صبری خدا دارد!

اگر من جای او بودم , بعرش کبریایی, با همه صبر خدایی , تا که میدیدم عزیز نا بجایی ناز بر یک ناروا گردیده خواری میفروشد, گردش این چرخ را –وارونه بی صبرانه میکردم.

عجب صبری خدا دارد!

اگر من جای او بودم ,  که میدیدم مشوش عارف و عامی ز برق فتنه این علم عالم سوز مردم کش , بجز اندیشه عشق و وفا , معدوم هر فکری , در این دنیای پر افسانه میکردم.

عجب صبری خدا دارد!

چرا من جای او باشم؟همین بهتر که او خود جای خود بنشسته و تاب تماشای تمام زشتکاریهای این مخلوق را دارد!

و گرنه من بجای او چو بودم , یکنفس کی عادلانه سازشی با جاهل و فرزانه میکردم .

                          عجب صبری خدا دارد!                            عجب صبری خدا دارد!

اکتحانمو افتضاح کردم

می خواستم ۲۰ بگیرم.

تقلب کردم خدا زد توی سرم.

جاده وجود

كوله ‌پشتي‌اش‌ را برداشت‌ و راه‌ افتاد. رفت‌ كه‌ دنبال‌ خدا بگردد؛ و گفت: تا كوله‌ام‌ از خدا پر نشود برنخواهم‌ گشت.نهالي‌ رنجور و كوچك‌ كنار راه‌ ايستاده‌ بود.مسافر با خنده‌اي‌ رو به‌ درخت‌ گفت: چه‌ تلخ‌ است‌ كنار جاده‌ بودن‌ و نرفتن؛ و درخت‌ زير لب‌ گفت: ولي‌ تلخ‌ تر آن‌ است‌ كه‌ بروي‌ و بي‌ رهاورد برگردي .
كاش‌ مي‌دانستي‌ آن‌چه‌ در جست‌وجوي‌ آني، همين‌جاست .
مسافر رفت‌ و گفت: يك‌ درخت‌ از راه‌ چه‌ مي‌داند، پاهايش‌ در گِل‌ است، او هيچ‌گاه‌ لذت‌ جست‌وجو را نخواهد يافت .
و نشنيد كه‌ درخت‌ گفت: اما من‌ جست‌وجو را از خود آغاز كرده‌ام‌ و سفرم‌ را كسي‌ نخواهد ديد؛ جز آن‌ كه‌ بايد.
مسافر رفت‌ و كوله‌اش‌ سنگين‌ بود .
هزار سال‌ گذشت، هزار سالِ‌ پر خم‌ و پيچ، هزار سالِ‌ بالا و پست. مسافر بازگشت. رنجور و نااميد. خدا را نيافته‌ بود، اما غرورش‌ را گم‌ كرده‌ بود. به‌ ابتداي‌ جاده‌ رسيد. جاده‌اي‌ كه‌ روزي‌ از آن‌ آغاز كرده‌ بود .
درختي‌ هزار ساله، بالا بلند و سبز كنار جاده‌ بود. زير سايه‌اش‌ نشست‌ تا لختي‌ بياسايد. مسافر درخت‌ را به‌ ياد نياورد. اما درخت‌ او را مي‌شناخت .
درخت‌ گفت: سلام‌ مسافر، در كوله‌ات‌ چه‌ داري، مرا هم‌ میهمان‌ كن. مسافر گفت: بالا بلند تنومندم، شرمنده‌ام، كوله‌ام‌ خالي‌ است‌ و هيچ‌ چيز ندارم .
درخت‌ گفت: چه‌ خوب، وقتي‌ هيچ‌ چيز نداري، همه‌ چيز داري. اما آن‌ روز كه‌ مي‌رفتي، در كوله‌ات‌ همه‌ چيز داشتي، غرور كمترينش‌ بود، جاده‌ آن‌ را از تو گرفت. حالا در كوله‌ات‌ جا براي‌ خدا هست. و قدري‌ از حقيقت‌ را در كوله‌ مسافر ريخت. دست‌هاي‌ مسافر از اشراق‌ پر شد و چشم‌هايش‌ از حيرت‌ درخشيد و گفت: هزار سال‌ رفتم‌ و پيدا نكردم‌ و تو نرفته‌اي، اين‌ همه‌ يافتي !
درخت‌ گفت: زيرا تو در جاده‌ رفتي‌ و من‌ در خودم. و پيمودن‌ خود، دشوارتر از پيمودن‌     جاده هاست...!!! 

کوچه ی یاد تو را می نگرم

می بویم

و چنان آرامم که کسی فکر نکرد

زیر خاکستر آرامش من

چه هیاهویی هست

عاشقی هم دردی است

و من از لحظه ی دیدار تو می دانستم

که به این درد شبی خواهم مرد.

                                           .

                                             .

                                               .

و آن خدایی است که من دارم  و تو نداری

بیهوده جستجویم نکن

چرا برای رفتنت مرا بهانه کردی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟//

برای گم کردن خویش رها شدن از کم وبیش

برای در خود گم شدن جدا از این مردم شدن

بهانه ی گریه می خوام بهانه ی فریاد زدن

بیا تو باش ای مهربان بهانه ی گریه ی من

از روزگار دلم گرفته ازاین تکرار دلم گرفته دلم می خواد گریه کنم دلم می خواد گریه کنم دلم می خواد ... دلم ...

د...

...

از من دیگه هیچی نمونده...

متنی که نوشتم پر از غلط تایپی بود.ببخشید (:

سالها پیش از کنار دریا عبور کردی

اما هنوز امواجش برای بوسیدن جای پایت می آیند و می روند

خلاصه که اصلش این بود.

هیچ کی نیست.ثانیه های بی هدفم می گذرن اما نمی دونم برای چی.

از خودم هیچی نمی دونم.یه پوسته توخالی.شدم پوسته رسانا.میدان در داخل صفر است.

خلاصه از بودن بی هدف

از فیلم بازی کردن

از خنده های الکی

و از همه پوچی ها خسته ام...

دلم گرفته مثل همیشه

دلم می خواد چیز جدید بگم ولی ...........

حتی خدا هم نمی خواد

خدا گفت: نه!

رها کردن کار توست. تو با ید از آنها دست بکشی.

از خدا خواستم تا شکیبایی ام بخشد

خدا گفت : نه!

شکیبایی زاده رنج و سختی است.

شکیبایی بخشیدنی نیست به دست آوردنی است.

از خدا خواستم تا خوشی و سعادتم بخشد

خدا گفت: نه!

من به تو نعمت و برکت دادم

حال با توست که سعادت را فراچنگ آوری

از خدا خواستم  تا از رنجهایم بکاهد

خدا گفت: نه!

رنج و سختی تو را از دنیا دورتر و دورتر و به من نزدیکتر و نزدیکتر می کند

از خدا خواستم تا روحم را تعالی بخشد

خدا گفت: نه!

بایسته آن است که تو خود سر برآوری و ببالی اما من توراهرس خواهم کرد تا سودمند و پر ثمر شوی

من هر چیزی را به گمانم در زندگی لذت می آفریند از خدا خواستم و باز گفت: نه.

من به تو زندگی خواهم داد تا تو خود از هر چیزی لذتی به کف آری.

از خدا خواستم یاریم دهد تا دیگران را دوست بدارم همانگونه که آنها مرا دوست دارند.

و خدا گفت: آه

سرانجام چیزی خواستی تا من اجابت کنم...

دلم خیلی گرفته.هیچ کس منو درک نمی کنه

خیلی دلم یه نفرو می خواد مهم نیست که کی باشه فقط دختر باشه.

دلم می خواد با یه دختر حرف بزنم

فکر می کنم می تونه منو درک کنه

من حتی یه دوست صمیمی هم ندارم

واسه بیرون رفتن باید از خدا یه دوست بخوام

اما حتی نمی تونم واسه خودم یه دوست پیدا کنم

با هر کی که دوست شدم تا وقتی به من احتیاج داشته با من دوست بوده بعدنش منو یادش رفته

اصلاْ همه دخترا همین طورین

نمی دونم چرا من با همه دخترا فرق دارم

شایدم منم مثل اونا باشم ولی خودم هنوز نفهمیدم

سلام به همه. از این که یه وبلاگ دارم و می تونم دوستای تازه پیدا کنم خیلی خوشحالم

یه عالم حرف دارم ولی چون امتحان دارم نمی تونم بنویسم.فعلاْ بای بای