در ابعاد ابعاد این عصر خاموش

من از  طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم

بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است

و تنهایی من شبیخون حجم ترا پیش بینی نمی کرد

و خاصیت عش این است...

همه اینو شنیدن

چه سخت است در میان جمع بودن ولی در گوشه ای تنها نشستن...

حتی وقتی همه هستن نمی تونم از خودم بیام بیرون.

کلافه ام از بودن و امتداد

امتداد تنهایی

و بودن بی نشان

گر بدین سان زیست باید پست

من چه بی شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوایی نیاویزم

بر بلند کاج خشک کوچه بن بست

گر بدین سان زیست باید پاک

من چه ناپاکم اگر ننشانم از ایمان خود، چون کوه

یادگاری جاودانه، برتر از بی بقای خاک...

در جوی زمان در خواب تماشای تو میروم...

اما هیچ کس نیست که بشنوه...

زخمهایی هست که مثل خوره روح را آهسته درانزوا می خورد و می تراشد...

چه سلامی؟! چه نگاهی ! وقتی شانه هایت مدتهاست به علامت نمی دانم بالاست و انگار حالا حالاها هم خیال پایین آمدن ندارد.

چه تابستانی؟! وقتی یک عالمه از برگها هنوز پایین نیامده به خاطرش خودکشی کردند.

چه گرمایی؟! وقتی مهد آه من یخ دستانت را حتی تکان هم نمی دهد.

چه بهانه ای؟! وقتی تمام بهانه ها را گرفته ای و دیگر گرفتنش از نگرفتنش برایت سخت ترست.

چه حرفی؟! وقتی تمام حرفها را زده تصمیم رفتنت را روی دیوار هر پس کوچه ای نوشتی و من فقط خواندم.

چه سیبی؟! وقتی سرخ را زیر سؤال کم رنگ ماندن و نماندنت کشتی.

چه تولّدی؟! وقتی تمام شمعهای دنیا را زیر دین ناز سوسوی چشمانت سوزاندی.

چه بخششی؟! وقتی دیگر چیزی، حتی لحظه ای درنگ نیست که کسی به تو هدیه نکرده باشد.

چه دوست داشتنی؟! وقتی به تعداد حروف دوست داشتن هم دوستم نداری.

چه نامه ای وقتی نخوانده تک تکشان را مثل سبزه های هفت سین سنتهایمان به آب روان می سپاری شاید آن سوی رود نمی دانم کجا، کسی با خواندن خطی از آن به زندگی بازگردد.

دریغ از یک شب بارانی، دریغ از بارانی که یک شب مهتاب بیاید و محض خاطر صورتی بودن چند دانه شمعدانی قلمزده گلدان معصوم آن خانه ی دور اما قشنگ، نخستین حرف نمی دانم تو را برای همیشه بدزدد و نه بر آب روان بلکه این بار به خاک مهربان بسپارد. این دفعه جوری نوشتم که ندانی خط کیست و آنوقت تمامش را خواندی، یک بار هم کار تو مثل کار ما، از کار گذشته باشد.

چه رنجی می کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است