اینم به یاد بهترینم

در بیرون و بین جمع تنفس برایم دشوار می نماید. به درون خود می خزم تا

 در تخیل و توهّم، هماهنگی و دریایی بی تلاطم را بیابم و این آشفتگی ای را

 که شما به بار آورده اید، جبران نمایم...

در گلویم فریادی سنگین به دام افتاده است

فریادی که هیچ گوشی را یارای شنیدن آن نیست

به درون خویش پناه برده ام

ندایی بس عظیم درون سرم هر لحظه بلندتر می شود

مرا وادار به جهشی هرچه بلندتر می نماید

آیا به اندازه کافی زجر نکشیده ام؟

حقیقتی که در دست دارم بسی سوزان است

شعله هایش تمام وجودم را فراگرفته

آیا می تواتنم شعله ها را هدایت کنم

یا در نهایت در میانشان خواهم سوخت؟!

نمی دانم. اوه!

در هر صورت محکوم به زندگی و ادامه دادن هستیم

هیچ راه گریزی نیست، هیچ گناهی در بین نیست

همه حرفها گفته شده است

اکنون باید از کلمات فرا رفت

زندگی بار دیگر ما را محکوم می کند

اما براستی دیگر هیچ چیز را نمی توان تغییر داد؟ نه! هرگز نه!

به کدامین جرم باید سوخت؟

در منجلاب کدام گناه اسیر شدم که چنین خوار دست و پا می زنم و فروتر

 می روم؟!

فریادها در گلویم مُردند و هیچ کس نخواست بشنود...

چه کسی خواهد گفت، جواب نادانسته هایم را با کدام زبان می گویی که

 دل شکسته ام فرونپاشد؟ می دانی برای شکستن جایی نمانده پس بیا تا

 با هم تبر بزنیم و ریشه را از بنیادش نیست کنیم...

فکرت هم حتی ویرانم می کند

پاهایم می لرزد دستهایم یخ کرده است

نپرس برای چه؟!

ثانیه قبل تصورت کردم

لحظه دیدار بود

من بودم و انتظار

و تو آمدی

قلبم کنده شد

می دانم خیالی خام بود، اما ؛

قلبم کنده شد

گویی همینجایی؛ اشکهایم روان شد

نگفته هایم چون آتش زیر خاکستر می سوزانَدَم؛

فریادهای درون را چگونه به گوش دلت برسانم

پس کِی می خواهی خودت باشی؟

خودِ خودت

شاید هم «تو» چیزی بیش از این نباشد؛

اما دلم باور ندارد

پس بیا تا به باور برسم...

امشب می خواهم برای تو و فقط برای تو بسُرایم

                             با تمام گرمای اهواز تنم یخ کرده است

شاید چون تو دوری

دورتر از همیشه

                          و شاید چون تو دیگر از آنِ من نیستی

و شاید...

نه دیگر بس است...

طاقت شایدها را ندارم؛

بار اول که زیر نور شمع می نوشتم برای تو

سالها پیش بود

چقدر زود می گذرد خوبیها

و چقدر تلخ می گذرد سختی ها

دوباره چراغها خاموش است و من

بدون تو

با یک شمع

همان شمع است

آن دفعه می سوخت برای رسیدن به تو

واین بار می سوزد در هجران تو

هجرانی که انتها ندارد

انتهایش در بی تو بودن است

باز هم بی تو

از انتها گریزانم                     

شاید چون می دانم

نبودنت آنجا هم همیشگی است

تا هرگز منتظرت خواهم ماند

چون می دانم دیگر آمدنی در کار نیست

همه خيره ي او مي شدند او مثل نسيم بهاري بود كه همه جا را خوش بو مي كرد و به كوچه ي نا اميدي اميد مي داد.وقتي كه به او گفتم كه دلباخته ي تو شده ام چشم هايش را بست و ديگر از كوچه عبور نكرد حالا كوچه نا اميد تر از هميشه است كاش به او نمي گفتم واين عا قبت عاشق شدن من بود

به آسمون نگاه ميكني، دوست داري كدوم ستاره مال تو باشه؟ به اوني كه كم نور تره قانع باش چون اوني كه پر نور تره رو همه نگاه ميكنن

هر موقع خواستي از كسي جدا بشي يادت نره بهترين راه اينه كه بهش بگي براي هميشه خدانگهدار، شايد طرف مقابلت ناراحت بشه و قلبش بشكنه ولي بهتر از اينه كه منتظر بمونه

ای دوریت آزمون تلخ زنده بگوری...

چه بی تابانه تو را طلب می کنم

بر پشت سمندی

گویی نوزین

که قرارش نیست

و فاصله

تجربه ای بیهوده است

بوی پیرهنت اینجا و اکنون.

کوهها در فاصله سردند

دست در کوچه و بستر

حضور مأنوس دست تورا می جوید

و به راه اندیشیدن

یأس را

رج می زند.

بی نجوای انگشتانت فقط.

و جهان از هر سلامی خالی است...

اما...باز هم فاصله ها...فاصله ها رهایم نمی کنند

کجا رفتی ای دوست؟

تو رفتی زمان رفت

اندوه تا آسمان رفت

تو رفتی چمن خشک شد

برف بارید

تو رفتی درختان زتن جامه کندند

و باد آمدو برگ ها را فنا کرد

مرا اینچنین زار و تنها

به توفان گم کرده منزل سپردی

مرا اینچنین با غم دل

نهادی و رفتی و

رفتی و

رفتی.

بیا دشت ها خشک و خالی است

گلی بی آب در گلدان روی میز پژمرده

چه آزاریست در این لحظه ها و یادها، بیگانه بودن با شکیبایی

چه آزاریست تنهایی.

                               .

                                    .