در انتظار دستهای مهربان توام

تا بیایی و تا همیشه بمانی

مرا ببر به خلوتت؛

خلوتم از بی کسی پوساندم

پناهم ده

دیگر تا نبودم فاصله ای نیست

در این کوچه های تاریک به دنبال سایه ها می دوم...

سایه ها خیالیند؟!؟؟

شاید هم دیوارها سایه را می خورند تا مبادا سایه ات دستم را بگیرد

خودت را که سالهاست گرفته اند

با سایه ات هم رهایم نمی کنند!!!!

روزگار غریبی است

دیوارها هم بی رحم شده اند

در دنیای نیستی از هستها بگویم ...!!!!

یا در دنیای هستی از نیست هایم...؟؟؟

کدام را بگویم تا شاید آنچه آتشم می زند و امان نمی دهد حتی دود کنم را برای لحظه ای تصور کنی

تو بگو، تو بگو که نگفته هایم آنقدر زیاد شده که حتی برای گفتنش هم جمله ها امانم را بریده اند

ذهنم... جمله ها... اشکهایم... تو            کدام را بگویم؟؟

می ترسم، می ترسم با گفتن اولی، دومی برنجد و برهد

مثل همین دنیای غریب

گفتن و از دست دادن

صداقت و رهایی

یا  صداقت و تنهایی...