![]() |
![]() |
|
| من و تنهایی |
|
اي مهربان ترين آفريده خدا! خدا کجا تو را آفريد؟ در کوهستانهاي ازل يا کنار چشمه هاي ملکوت؟ روي دست فرشتگان يا روي ابرهاي کال؟ مي دانم وقتي کار آفرينش تو به پايان رسيد خدا بر بلندترين بام هستي ايستاد و ستاره ها را يکي يکي به احترام تو روشن کرد
|
|
+ نوشته شده در
جمعه سیزدهم مرداد 1385ساعت 1:8 توسط نوشی |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
|
| نوشته های پیشین |
|
فروردین 1387 آذر 1386 آبان 1386 مهر 1386 خرداد 1386 اردیبهشت 1386 آذر 1385 آبان 1385 مهر 1385 شهریور 1385 مرداد 1385 تیر 1385 خرداد 1385 اردیبهشت 1385 |
|
RSS
|